Fictie
Terug naar fictie

Uit de dood

kort verhaal

“Wil Mijnheer Pietersen, passantencode vier-nul-nul-twee-acht, opstaan en zich melden bij Balie 1?”

Een krakende stem klonk uit de luidsprekers van de wachtkamer. Samen met andere kale mannen en vrouwen zaten we met onze naakte lijven op plastic stoeltjes. In de stilte hoorde ik het smakken van bezwete billen die zich om de paar minuten losrukten als plakband. In onze staat van tijdloosheid deden we niets dan wachten.

“Dringende oproep voor vier-nul-nul-twee-acht. Voormalig naam Pietersen. Ik herhaal: vier-nul-nul-twee-acht. U dient zich per direct naar Balie 1 te begeven.”

Als een toom kippen keken de wachtenden schokkerig door de zaal die geen einde kende. Ik greep nogmaals naar mijn linkerarm om mijn inmiddels geïrriteerde en zwerende brandmerk te vergelijken met de omgeroepen nummers. Het was mijn beurt.

Ik rukte mijn kleffe billen voor de laatste keer van het plastic en strompelde over de rode loper die ik meer dan eens had bewandeld. Een honderdtal bouwlampen verlichtte en verhitte mijn naakte lijf. Zweetdruppels vermengden zich met het zure braaksel op mijn kaken. Tussen het gefluister en gesmiespel ving ik woorden op:

“Overdosis!”

“Vuile junkie!”

“Schande!”

Door mijn wimpers zag ik een jongeman met een strop rond zijn nek. Een oudere vrouw met doorgesneden polsen. Ik boog mijn schouders en snelde mijn pas richting de balie.

“Passant vier-nul-nul-twee-acht, steek uw linkerarm omhoog en identificeer uzelf.”

Ik gehoorzaamde. Een elektronisch gezoem volgde, waarna een groen lichtje verscheen op de muur.

“Identiteit bevestigd. Besluit luidt als volgt:

Uw verzoek tot levensbeëindiging is afgewezen. Uw motieven zijn onvoldoende gebleken om de poort te passeren. Uw zelfmoordpoging wordt niet geaccepteerd. U dient uw straf uit te zitten middels het hervatten van uw voormalige leven.

U mag nu opstaan uit de dood.”

Naar bovenTerug naar fictie